Toen ik nog een klein jongetje was, we schrijven 1981, ging ik voor het bedrijf Philips op avontuur naar Saudi Arabië (SAAR). In die tijd had nog nooit iemand van dit land gehoord en ik moest het dus opzoeken in een atlas. We woonden in een ommuurde compound in Al Khobar (aan de Persische golf) met zwembad, restaurant, tennisbanen, zeilboot, en jawel, een heuse bar. Elke compound had zijn eigen destilleerder van pure alcohol (90%) en in deze compound was ik dat. Ik had een zelfgemaakte destillatiekolom gekregen van mijn voorganger en van hem geleerd hoe je met twee of drie keer destilleren door houtskool hele zachte alcohol kon maken zonder geur of smaak! De alcohol werd met water verdund tot 45% en bewaard in Perrier flessen. We noemden deze drank onze sadiq (vriend in het Arabisch). Degene die de bar bestierde was een grote man uit Texas met een nog grotere cowboyhoed en hij schonk een drankje die hij onder de naam Saudi Camel serveerde (sadiq, pepsi of 7-up en lime) met heel veel ijs. Toen ik recentelijk iemand een Moscow Mule zag bestellen was mijn interesse gewekt en ging op onderzoek uit, maar eerst het recept.

80 ml Ginger Beer
40 ml Smirnoff Wodka
10 ml limoensap
Serveren als een longdrink met ijs of in een koperen mok.

         

Waarom heet het drankje de Moscow Mule

De drooglegging (Prohibition) in de VS duurde een ruime 10 jaar van 1920 tot 1933. Gedurende deze periode werd er natuurlijk gewoon gestookt (moonshine) en deze white whiskey werd in grote hoeveelheden verkocht aan Indianen en kolonisten. In een boekje van Leopold Wagner van voor de drooglegging met als titel The Significance of Names uit 1893 staat:

Moonshine Whiskey is illicit whiskey distilled by Moonshiners in the Far West by night. A particular kind of Moonshine whiskey distilled in the Ozark Mountains, Arkansas, for sale in the Indian territory, is called by the Red Skins White Mule, because it is made by white men, and endowed with all the destructive powers of the Western mule [soort muilezel].

Er werd ook veel gelachen om de drooglegging en in een advertentie van het grappen boekje van Joe Miller uit 1923 geeft aan dat de kick van een muilezel verband kan houden met het drankje white mule. Dus nu op zoek naar Moscow in de naan van deze cocktail.

De Rus achter de Smirnoff wodka

Onze held is Pyotr Arsenievich Smirnov (1831–1898), hij bedacht het destilleren van wodka met houtskool (!) in 1864 onder de naam PA Smirnov en kwam daardoor in de gunst van de Tsaar. Niet voor lang want toen de tsaar in 1904 de Russische wodka-industrie nationaliseerde, werd Vladimir Smirnov (1875 – 1934), de zoon van, gedwongen zijn fabriek met het merk te verkopen. Tijdens de Oktoberrevolutie van 1917 vluchtte de familie Smirnov het land uit. Vladimir hernoemde de wodka tot ‘Smirnoff’. Gelukkig kwam hij zijn Russische graanleverancier, Rudolph Kunett, weer tegen die in New York was gaan wonen en verkocht hem de rechten voor Noord-Amerika die het in 1933 vlak na het einde van de drooglegging verkocht aan John Martin, president van Heublein , een bedrijf dat gespecialiseerd was in de import en export van sterke drank en buitenlandse levensmiddelen. Amerikanen waren van oudsher whiskydrinkers en niet bekend met wodka, waardoor de verkoop traag verliep. De verkoop kwam pas een beetje op gang nadat John het had aangeprezen als een ‘witte whisky zonder smaak, zonder geur’, afgesloten met whiskykurken die hij nog over had van een probeersel met ‘Smirnoff Whiskey’ dat overigens mislukte.

Nu de legende

Elke geschiedenis heeft een legende nodig om het verhaal kloppend te maken, dus ook de muilezel uit Moskou. De eigenaar van Smirnoff, John Martin en Jack Morgan de eigenaar van de beroemde  Cock ’n Bull een trendy bar voor filmsterren in Hollywood en zijn barman Wes Price moeten een probleem oplossen. John had veel te veel wodka in zijn fabriek en Jack had veel te veel ginger beer in zijn kelder omdat zijn eigen merk niet goed verkocht. Dus moest er een drankje komen dat nou eens echt goed ging verkopen. Dat lukte omdat tijdens het proeven van het nieuwe drankje een Russische immigrant, Sophie Berezinski, de bar binnenstapte met een voorraad koperen mokken. De Moscow Mule was geboren! We schrijven 1940 of zoiets en het drankje werd een groot succes.

Helaas niet voor lang want in december 1941 kregen we de Japanse aanval op Pearl Harbor en de productie van Smirnoff werd stop gezet. Zowel Jack Morgan als John Martin gingen in militaire dienst.

Marketing in Hollywood en de Polaroid camera

Een aantal jaar voordat ik naar SAAR ben gegaan heb ik een aantal maanden in de Polariod fabriek gewerkt in Enschede. En deze camera speelt ook een belangrijke rol in het verhaal van de Moscow Mule!

John Martin en Jack Morgan gingen na de oorlog door met het promoten van de Moscow Mule en Cock ’n Bull’s gemberbier. John was de marketing strateeg en kocht een Polaroidcamera, een nieuwe technologie die in februari 1947 werd geïntroduceerd en als eerste camera binnen een aantal seconden een foto kon produceren. Hij ging alle bars af en maakte twee foto’s van de barman, een voor hem en de tweede voor de concurrent die dan ook wilde proeven en op de foto wilde. Bij elke bar liet hij een Moscow Mule mok, een fles Smirnoff wodka, en een fles Cock ’n Bull gemberbier achter. Ook publiceerde John leuke advertenties in kranten waar de link tussen de muilezel en de wodka werd verstevigd.

Voordat de Cock ’n Bull bar in 1987 zijn deuren sloot, was deze vanaf 1937 al 50 jaar een vaste plek voor Hollywood beroemdheden op de Sunset Strip. De barman Wes Price had in 1940 zijn opslagruimte vol ​​met kratten ginger beer. Wes besloot om de Hollywood artiesten op het moment dat ze binnen kwamen een Moscow Mule aan te bieden. Het sloeg aan en na de Tweede Wereld Oorlog maakte John Martin daar gebruik van en startte een zeer succesvolle campagne met Hollywood artiesten. Ook dat werd een succes en het drankje werd cool, hip en happening zoals dat tegenwoordig zo mooi heet.

Helaas kwam er een anti Rusland beweging op gang gedurende de jaren zeventig vanwege de koude oorlog. Een grote barmannenvakbond in New York boycotte de wodka publiekelijk en verklaarde openlijk dat ze weigerden to shove slave labor liquor across the wood in any American saloon. De muilezel schrok daar zo van dat ze uit alle cocktail bars verdween en een onbekende cocktail werd.

Gelukkig is er een happy ending aan dit verhaal want rond de eeuwwisseling kwam er een hernieuwde interesse in ambachtelijk gemaakte drankjes, zoals gemberbier en hippe wodka’s (Ketel1 vodka) in Amerika, maar ook in Nederland. Het is weer hip en er bestaat nu ook een Dutch Mule. In de beroemde Difford’s Guide staat deze als volgt:

Ingrediënts of the Dutch Mule
45 ml Ketel One Vodka
15 ml Oude genever
22.5 ml Lime juice (freshly squeezed)
3 dash Angostura Aromatic Bitters
90 ml Thomas Henry Ginger Beer

Proost!